Al een aantal jaar ben ik lid van Master Photographers Network, een beroepsorganisatie waar je lid van kunt worden maar waar je  je binnen 2 jaar moet kwalificeren tot Brons Master.

Na dat bereikt te hebben heb ik even tijd genomen om te bedenken wat het traject zou zijn voor Silver Master. Voor mijn brons serie wist ik dat ik dat met newborn foto’s wilde doen, deze sprongen er altijd uit als ik mijn werk met elkaar vergeleek.


Maar nu voor zilver….. het moest iets zijn wat me ligt, wat anders is en waar ik commercieel iets mee kan.

Voor mij is het doel van de kwalificatie om tot een betere kwaliteit te komen dus het proces zelf, de ups en downs maken je tot een betere fotograaf. hoe groter de struggle is hoe groter de groei.

Ik fotografeer in de studio veel kids en bedacht hoe leuk het zou zijn om een concept te bedenken waar ik een publiek voor kon interesseren en zelf de styling kon bepalen. Zo is het concept van de Sweet Hearts ontstaan. Kleding gezocht en gekocht en inmiddels hebben we een hele collectie.

Afijn nu de geschikte kids nog want voor een kwalificatie serie is niet elk kind (hoe leuk ook) geschikt.

Hier kwam mijn netwerk goed van pas, dus via via zijn er echt prachtige kids op mijn pad gekomen wat weer veel inspiratie met zich mee bracht, ook via social media hebben ouders zich massaal aangemeld en heb ik flink moeten selecteren.

Een aantal meisjes uit die fotoshoots zijn uiteindelijk ook in mijn fotopanel terecht gekomen.

Na veel series gemaakt te hebben is het plan nog gewijzigd, het zou eerst een serie worden met de helft van de foto’s een lichte en de andere helft een donkere achtergrond zodat er een mooi verloop zou ontstaan.

Maar toen bleek, als ik ze naast elkaar legde dat de foto’s met een lichte achtergrond totaal wegvielen tov de foto’s met de donkere achtergrond.

Afijn ik moest nog veel werk bijmaken om tot een serie van 20 te komen waarbij er maar 1x een meisje dubbel mag voorkomen.

In dit process werd ik bijgestaan door 2 coaches, Ad Verijken en Ingrid van Heteren.


Inmiddels begon het concept ook klanten te trekken en had ik de luxe om een deel van mijn serie uit betaalde studioshoots te kunnen maken. Een Face Book pagina werd in het leven geroepen, een logo en flyers werden door Manola van Leeuwe  ontworpen. Het concept en de naam stond als een huis! Mijn klanten begonnen een “Sweet Heart shoot” te boeken.

Op een gegeven moment had ik het gevoel dat de serie klaar was, ik had een ruime serie en dit uiteindelijk teruggeselecteerd naar 20. In overleg met  mijn coaches werden de laatste punjes op de i gezet en ging ik op voor mijn Zilver Master. De foto’s waren klaar, allen Lambda prints door het Beeldgebouw,  op 40-50 formaat en opgeplakt op 2 mm polystyreen.

Om een lang verhaal wat korter te maken….. dit was vorig jaar en ik zakte. Pffff dat was echt een grote desillusie.

De jury bestaande uit Bella West uit Engeland, Olaf Schwickerath uit Duitsland en Pim van der  Made uit Nederland vonden dat er een te groot verschil zat in het lichtgebruik, de serie was niet consistent genoeg. Ook nog wat andere kleine tips gekregen en daar stond ik dan, 1,5 jaar aan gewerkt en lege handen, SHIT!

Op dat moment storte alles wel even in, ik was er met zoveel vertrouwen ingegaan, mijn zelfvertrouwen was ver te zoeken.


Op hetzelfde congres als mijn kwalificatie, werd die avond nog aangekondigd dat ik de MPN ging vertegenwoordigen in Keulen tijdens de Life Portret Contest (LPC) Je snapt dat ik ook daar even aan ging twijfelen, wie was ik nu helemaal als fotograaf…..

Ik zal niet op dat hele verhaal ingaan maar in het kort komt het erop neer dat ik gegaan ben, een toptijd heb gehad samen met Ad die meegegaan is als mijn overgekwalificeerde assistent. We de zaal op zijn kop hebben gekregen, een super resultaat hebben neergezet en een goede 2e zijn geworden! vlgs de reacties daar was ik de winnaar by hart & by light en dat doet je veel goed!


Dit heeft me weer zoveel energie en zelfvertouwen gegeven dat ik na een half jaar niet meer naar mijn kwalificatie foto’s te hebben gekeken ze weer uit de kast heb gehaald en er eigenlijk een beetje van schrok. Blijkbaar had ik me weer zoveel verder ontwikkeld dat ik met hele andere ogen naar mijn serie keek.

Uiteraard ben ik de Sweet Heart shoots blijven maken en kon ik voor mijn “nieuwe serie”  een heleboel andere foto’s selecteren.

Het was nu ook makkelijker en duidelijker. Ook de bewerking weer opnieuw gedaan dus vanaf RAW begonnen.

De serie stond nu veel sneller en duidelijker en was meer een geheel. Wederom met mijn coaches de puntjes op de i gezet en afgelopen weekend 4 November nog een poging gewaagd om Silver Master te worden.

Erg spannend en nerveus want je weet het maar nooit….


De uitkomst is inmiddels bekend GESLAAGD met drie duimen omhoog wat betekend een unanieme beslissing van de jury, deze keer bestaande uit Olaf Schwickerath (Du) Lucille Feremans (Be) en Pim van der Made(NL). Ze wilden me even in de waan laten dat dit niet het geval was haha…. Maar gelukkig kwam snel het verlossende woord en de opluchting!

De jury was blij dat ik met dezelfde serie was teruggekomen en konden zo de verbeterpunten en dus ook mijn groei heel duidelijk zien.

Wat echt helemaal te gek was is dat  mijn panel ook is uitgeroepen als best panel van 2017 dus s’avonds stond me nog een verassing te wachten en kreeg ik de wisselbokaal, (een prachtig koperen beeld) uitgereikt door Colijn van Noort, de winnaar van vorig jaar.


Mijn missie was geslaagd hetzij met wat hobbels en bobbels maar als ik vorig jaar niet gezakt was dan was ik nu niet waar ik nu ben, een betere fotograaf!